فرشته بارانی
 

دیشب تمام روح مرا در خودش کشید

                                                این ناتمام مانده به فردا نمی رسید

دیگر به خواب پیرهن وگرگ تن نداد

                                             یوسف همیشه از سر این چاه می چکید

دریا شدن ولی همه ی آرزوی رود

                                            قلبش اگرچه سینه ی مرداب می تپید

پرواز و اوج در پر پروانه زنده بود

                                           هرچنداو به دور خودش پیله می تنید

من از تو می نویسم و باید فقط نوشت

                                             فرقی نمی کند غزلی نو ویا سپید



| *| نوشته شده در چهارشنبه ٢۳ آذر ۱۳٩٠ و ساعت ۱٢:۳٧ ‎ق.ظ توسط معصومه افسری | نظرات ()


maasoumehafsari

maasoumehafsari

http://maasoumehafsari.persianblog.ir

فرشته بارانی

فرشته بارانی

فرشته بارانی

شعر وادبیات( دلنوشته ها)

فرشته بارانی

قالب پرشین بلاگ

قالب پرشين بلاگ

قالب وبلاگ

Free Template Blog