فرشته بارانی
زن

درابتدای یکی بود مانده بود

                                     آن زن که خسته ومطرودمانده بود

عمری به حسرت آن بوسه های گرم

                                       عریان درون قامت معبود مانده بود

در پیچ وتاب عطش های موسمی

                                      لب های تشنه ی این رود مانده بود

آواز های اصیلی زایل من

                                     در نای زخمی داوود مانده بود

دیدی چه رسم غریبی خلیل هم

                                      تنها به آتش نمرود مانده بود

حتا دریچه ی دیدار ما دوتا

                                     در کنج فاصله مسدود مانده بود

وقتی که قصه به آخر رسید زن

                                      درامتداد یکی بود مانده بود



| *| نوشته شده در پنجشنبه ٢٤ آذر ۱۳٩٠ و ساعت ۱۱:٢٧ ‎ب.ظ توسط معصومه افسری | نظرات ()


maasoumehafsari

maasoumehafsari

http://maasoumehafsari.persianblog.ir

فرشته بارانی

فرشته بارانی

فرشته بارانی

شعر وادبیات( دلنوشته ها)

فرشته بارانی

قالب پرشین بلاگ

قالب پرشين بلاگ

قالب وبلاگ

Free Template Blog