فرشته بارانی
دختر خیابانی

بیزارم از غرور غریبی که آخرش

                                    با التماس و گریه بیفتم برابرش

بایک نگاه عاشق چشمش شدم وبعد

                                    پنداشتم منم زن او  نیم دیگرش!

درهای باز پشت سرم  باز بسته شد

                                    رقصیدم وستاره شدم توی بسترش

اماچه بد ستاره شدن بی دوام بی دوام بود

                                    تنهاشدم شکستم وسخت است باورش

***

گلهای سبز روسریم پرپر خزان

                                    نه عفتم لگد شده ی پای این وآن

هرکس به من رسید نگاهش عجیب بود

                                    حتابهشت گمشده اش غرق سیب بود

یک شب مرا شبیه عروسک خریدوبعد

                                    بر سادگیم دست نوازش کشید و بعد

درد آشنای کوچه شدم کوچه هم مرا

                                     دورم نمود از خود من از خود خدا

آن شب کسی به کفتردل حرف دانه زد

                                      از بخت بد دوباره خیابان جوانه زد

می خواست دختر خوبی شود چه سود

                                      چون هیچ خانه روی زمین خانه اش نبود

 

این شعر یه شعر کارگاهی قرار بود غزل بشه اما از اونجایی که تاب قافیه رو نیاورد غزل مثنوی شد امیدوارم بپسندید



| *| نوشته شده در یکشنبه ٢٧ آذر ۱۳٩٠ و ساعت ۱٠:۳٥ ‎ق.ظ توسط معصومه افسری | نظرات ()


maasoumehafsari

maasoumehafsari

http://maasoumehafsari.persianblog.ir

فرشته بارانی

فرشته بارانی

فرشته بارانی

شعر وادبیات( دلنوشته ها)

فرشته بارانی

قالب پرشین بلاگ

قالب پرشين بلاگ

قالب وبلاگ

Free Template Blog