خود من را ز یادم برده بودی                      تب زن را زیادم برده بودی

تورا می دیدم وجان می سپردم                    تپیدن را زیادم برده بودی

نگاهت شعر می شد کنج  چشمم               سرودن را زیادم برده بودی

سرا پا چشم بعله آری آری                           نه !گفتن رازیادم برده بودی

قفس را باز کردی باز ماندم                      پریدن را ز یادم برده بودی

کلاغ قصه های هرشبت من                     رسیدن را ز یادم برده بودی

می دونم خیلی جا واسه کار کردن داره ولی از رو راستیش خوشم اومد دلم نیومد بپیچونمش

            

/ 4 نظر / 17 بازدید
مژگان

سراغم را از کلاغ بام خانه تان نگیر حقیقت بودنم را به تکه پنیری می فروشد...

عشقباز

شعرش به آدم می چسبه ... ولی همین خودش دوست داشتنه... دل هوایی داری و نمی تونی پرواز کنی...

مزمز&نمکی

دلِ مَـن جـُز خـُودِ او هیـچ نخـواست . . . دلِ او هَـر چـه كـه خـواست ، جـُز مَـن بـُود !!! مَـن فـقط رهگــُذری بـُودم و بَـس ، بـا چـراغی دَر دست . . . دلِ هَـر كس كـه زِ مَـن روشن شـُد ، دلِ مَـن را بـشكست . . . حَـقِ هَـر رهگــُذر این است ، كـه از یـاد رَود . . . حَـقِ مَـن بـُود ، كـه چـون رهگــُذرم ، بـایَـد از یـاد رَوم . . [گل]