دیشب تمام روح مرا در خودش کشید

                                                این ناتمام مانده به فردا نمی رسید

دیگر به خواب پیرهن وگرگ تن نداد

                                             یوسف همیشه از سر این چاه می چکید

دریا شدن ولی همه ی آرزوی رود

                                            قلبش اگرچه سینه ی مرداب می تپید

پرواز و اوج در پر پروانه زنده بود

                                           هرچنداو به دور خودش پیله می تنید

من از تو می نویسم و باید فقط نوشت

                                             فرقی نمی کند غزلی نو ویا سپید

/ 1 نظر / 14 بازدید
مزمز&نمکی

بیا با پنجه راه برویم. . . روی تن این دنیا. . . بگذار خواب بماند. . . نفهمد از قانونش گریخته ایم و، دل باخته ایم. . . [گل]