زن

درابتدای یکی بود مانده بود

                                     آن زن که خسته ومطرودمانده بود

عمری به حسرت آن بوسه های گرم

                                       عریان درون قامت معبود مانده بود

در پیچ وتاب عطش های موسمی

                                      لب های تشنه ی این رود مانده بود

آواز های اصیلی زایل من

                                     در نای زخمی داوود مانده بود

دیدی چه رسم غریبی خلیل هم

                                      تنها به آتش نمرود مانده بود

حتا دریچه ی دیدار ما دوتا

                                     در کنج فاصله مسدود مانده بود

وقتی که قصه به آخر رسید زن

                                      درامتداد یکی بود مانده بود

/ 2 نظر / 14 بازدید
دختر کوچولو

سلام معصومه خانوم عزیز.چه وب قشنگی داری....خوبی؟...دوستم من احتیاج به یه راهنمایی کاربردی و خووب دارم[نگران]...به وبلاگم بیاید و خوشحالم کنید با نظرای مهربونتون....مرسی...منتظرم[گل][گل]

مزمز&نمکی

چقدر حرف هستــــ و من سكوتــــ ميكنمـ ... آمدنتــــ رآ سكوتــــ كردمـ داشتنتــــ رآ سكوتــــ كردمـ رفتنتــــ رآ سكوتــــ كردمـ انتظآر بآزگشتتــــ رآ همـ ... حالا نوبتــــ توستــــ بآيد در سكوتــــ ... بهـ تمآشآ بنشينے سوختنمـ رآ ..[گل]