وقت گل دادن مهر مادر سبزترین                    اوسرانگشت بهار پدرم مردزمین

می رود صبح سحر تا غروب گل نور                 شب رسیده است واومی رسدباززدور

مادرم می ریزد آتشی روی اجاق                   شانه بر موی رهاش آینه کنج اتاق

می رسدباز زراه فصل لبریز خزان                    مادرم می گوید شعر شادی توبخوان

پدرم می خواند از شروعی دیگر                     از شب شادیها  از حلول کفتر

بعدیک فصل رکود میشود نوبت ما                   باز تحویل نمود سال را نام خدا

شده پیشانی ما مهرو سجاده او                    پدر وقت وضو می زندباز سبو

می توان ساده گذشت ازنمودار شکست          مادرم نرگس مست پدرم باده به دست

/ 3 نظر / 14 بازدید
امید ویسی

سلام و وقت بخیر درباره این شعر خیلی چیزا میشه گفت ولی قبل از هر چیزی کاش مشخص میشد مال چه سالیه و یه دختر چند ساله اونو گفته.. به هرحال ادامه بده. برات آرزوی موفقیت میکنم... [لبخند]

مزمز&نمکی

خداوندا برایم لالایی بخوان! میخواهم بخوابم؛ ارام و بی دغدغه ی فردایی که شاید هرگز نیاید....[گل] شعر قشنگیه[مغرور]